عراقى به پيشگاهش عرضه مىدارد : مرا درد تو درمان مىنمايد * غم تو مرهم جان مىنمايد مراكز جام عشقت مست باشم * وصال و هجر يكسان مىنمايد چو من تن در بلاى عشق دادم * همه دشوارم آسان مىنمايد به جان من غم تو شادمان باد * هر آن لطفى كه بتوان مىنمايد اگر يك لحظه ننمايد مرا سوز * دگر لحظه دو چندان مىنمايد دلم با اين همه اندوه ز شادى * بهار و باغ و بستان مىنمايد خيالت آشكارا مىبرد دل * اگر روى تو پنهان مىنمايد لب لعل تو جانم مىنوازد * بنفشه آب حيوان مىنمايد ندانم تا چه خواهد فتنه انگيخت * كه زلفش بس پريشان مىنمايد به دوران توزان تنگ است دلها * كه حسن تو فراوان مىنمايد چو ذرهّ در هواى مهر رويت * عراقى نيك حيران مىنمايد ( فخر الدين عراقى ) تفضّل حق فضل و تفضّل بنابر آنچه بيداران راه محبوب از آيات و روايات استفاده كرده‌اند به معناى احسان و نيكى از جانب خدا به عبد است بدون حقّى و كار و كوششى از طرف انسان كه احسان جزاى آن باشد . فضل و تفضّل يعنى لطف و بخشش مجّانى حضرت ربّ العزّه به نيازمند و دردمند و فقير و محتاج و مستمند و آزمند . البته لطف و بخشش حضرت او به عبد به صورت مجّانى و بدون حق مقابل ، منافات با عملى كه سبب ورود به بهشت است ندارد كه براى ورود در بهشت عمل و اخلاق و اعتقاد لازم است و پس از ورود به بهشت كه دربرابر عمل است ، فضل او هم به انسان مىرسد ، چنان كه تمام